Enne?

“Enne?” “Ouch enne!“ “Good doorgekómme?“ “Alles euverlaefd!“
Ekere Limburger wèt wat hiej bedoeld wurt noe direk zoa nao de carnaval. Zouwe veer dit voloet sjrieve, dan sjteit d’r eigelijk: “Hoi, wie geit ’t mèt dich?” “’t Geit good mèt mich!” “Höbs te ‘ne sjoane carnaval gehad?” “Jao, ich höb mich good geammezeerd!”

... dan sjrief mer plat! — Laes hiej ’t artikel in de Hulsberger

Dit is noe ech tiepies Limburgs. Es veer ós taegekómme dan beginne v’r mèt ’t vraogwoord “Enne?”. Toch is d’r ’n groat versjil of se waal of gein interesse höbs in ’t antwoord van d’n anger. Wils te ech weite wie ’t mèt ‘m geit, dan gebroeke veer ózze “zangtoan” en beginne van lièg nao hoag en trèkke ’t ièsjte gedeilte langer: “E__nne?”. Dit wurt ouch entesjas oetgesjpraoke. Sjtèl dat ’t neet zoa good geit mèt d’n anger, dan geuf ‘r es antwoord: “Och”. Ouch hiej gult de toan van wie ’t gezag wurt. Wurt ’t lank getrokke en van hoag nao lièg en is de zin nog neet aaf, dan wilt hae d’r euver kalle en angesj hoof dat neet zoa nuèdig.

Noe haet ’t Limburgs nog miè van die oetsjpraoke, waomèt miè wurt bedoeld es gezag. En soms waere die herhaald. Biej ónverwachs bezeuk aan de deur: “Kóm in, kóm in!”. Aan de taofel oetnuèdige: “Sjuuf aan, sjuuf aan!”. Biej ’n sjaol mèt belègkde bruèdsjes: “Pak aaf, pak aaf!” en es ‘t ’t lètse bruèdsje is: “Aet op, aet op!”. Boekpien van ’t lache door sjtómme kal: “Sjei oet, sjei oet!”. Wachte op de kloe van ‘n mop: “Laot gaon, laot gaon!”. En höb se doosj: “Sjöd in, sjöd in!”. En es ‘ne Hollesje Limburger wilt dat ich noe oetsjei: “Hoor op, hoor op!”.

De Hulsberger – jaargang 4 – editie 37 – maart 2019

Wil ste mië weite euver de Limburgse sjpelling, kiek dan bv op Limburgse Sjpelling of op de Wikipedia: Sjepllingssjpiekpagina!

volgende >>